CHARLAS VÍRICAS #3: PEDRO FEIJOO

Pedro Feijoo, escritor
(Foto: Paz Sufrategui / Versión Española, cedida polo autor)

Cando foi a última vez que saíches da casa?

A última vez foi este luns, para ir facer a compra.

Como estás levando a corentena?

Pois bastante mal, a verdade... O meu problema non é non saír da casa (de feito, tanto por unha parte do meu traballo como, sobre todo, polo meu carácter, non che son moito de saír da casa... Sempre admirei a Salinger. Así que ese non é o problema). O que non levo nada ben é a certificación da evidencia, a constatación diso que xa intuiamos, e que esta historia veu confirmarnos: que somos unha merdiña espichada nun pau, e que, malia a habitual sorte, basta que veña un mal vento, un sopro de aire medio revirado en forma de virus para mandar todas as nosas seguridades e arrogancias á merda. E, se nos poñemos moi chulitos, incluso a nós mesmos...

Supoño que isto non é máis que outra fase nesta especie de depresión existencial que levo anos arrastrando...

Depresión existencial?

Bueno, deixémolo simplemente en depresión... É o que che dicía antes de comezar a entrevista: non todo é ouro, e, se teño algo interesante que dicir, iso xa o poño nos libros. O resto, o que non se ve, non é tan bonito. Ou tan "enseñable". Por iso escribo (ou escribía), para intentar comprender, ou, no seu defecto, buscar axuda. Levo anos confesando que cada libro que escribía era unha botella ao mar, a mensaxe dun náufrago pedindo auxilio. Agora xa... Supoño que agora xa é tarde.

Por que pensas que é tarde?

Porque agora, sinceramente, escribir pareceríame ridículo.

Non estás traballando, daquela? É dicir, non estás escribindo?

Non. E dubido moito que poida volver facelo...
Para que?

Perdoa que me meta onde non me chaman, é pola depresión, pola situación mundial actual ou por unha mezcla das dúas?

Supoño que por todo... Pero é que, sinceramente, non lle vexo sentido ningún. Para que vas contar nada? Se todo, fagas o que fagas, vai parecer ridículo! Lembras iso de que a realidade sempre supera a ficción? Busca calquera ficción que se aproxime a isto. Calquera, unha película, un libro, unha canción... Dame igual, calquera, a que sexa. E logo mira pola fiestra. Acaso non pensas que sexa certo? Daquela, que sentido tería?

Pois eu sinceramente penso que a cultura é un dos poucos salvavidas que nos quedan en situacións como estas...

E paréceme moi respectable. Pero eu, sinceramente, neste momento (que non empezou hai dúas semanas...) non son capaz de verme como parte diso. Miro o que fago, e penso "para que?"

Non é a miña intención convencerte de nada... Pero penso que, tendo tantos lectores como tes, unha resposta podería ser: para facerlles a vida máis levadeira, inda que sexa no pequeno intre que están somerxidos nas túas páxinas.

Mira, estaba pensando unha cousa:

Calquera cousa que escriba agora, vai parecer ridícula... Calquera ficción que se publique agora vai resultar insignificante ao lado do que está a suceder. Así que, para o presente, non lle vexo capacidade. E, de cara ao futuro... Si, non sei, igual está moi ben escribir tentando deixar unha mensaxe, unha lección, unha advertencia ás xeracións vindeiras. Pero é que, mira, por unha banda, eu son un ignorante, que merda de mensaxe lle podería deixar eu aos que veñan despois? E, pola outra, por máis espelido que sexa o mensaxeiro, de verdade pensas que a xente vai escoitar? Acaso cres que a xente aprendeu algunha mensaxe grazas á puñetera Peste de Camus? Si, claro, por iso agora estamos como estamos... Veña, sexamos realistas...

E, ademais, agora que vexo o teu comentario...

Se te fixas, a voz das miñas novelas non é que sexa a máis positiva do mundo, precisamente... Igual en "Os fillos do mar" un pouco, pero, de aí endiante... As miñas novelas son terriblemente tristes en realidade (á fin e ao cabo, é a miña voz a que está detrás). De verdade cres que esa é a voz que a xente precisa escoitar nun momento coma este? Eu creo que non...

Se a xente decide escoller determinadas novelas, por algo será!

Si, claro, por suposto. Pero, honestamente, eu agora non me vexo capaz de transmitir nin unha soa liña...

Espero que sexa algo pasaxeiro... pero se non, tes algún plan alternativo? Volver á música, quizais?

Non.
Fodido, eh?

Dito así, si.

Pois así mesmo é como me sinto...

Que é o primeiro que vas facer cando isto remate? Onde vas ir?

Sinceramente, non o sei... A verdade é que nin sequera me dá o ánimo para pensalo... Dame un pouco igual, supoño... A xente fala de ir a festas, de recuperar as apertas, a alegría... Pero eu non podo evitar pensar o mesmo, "para que?" En realidade, a miña vida non era tan alegre antes de que isto comezase, apenas saía, e tampouco teño quen me encha de apertas, de maneira que... para que enganarme? Acaso cando todo isto remate vou reencontrarme cunha vida que antes non existía? Cunha alegría que antes non tiña? Non sei... Isto lémbrame o chiste aquel, o do tipo que ten un accidente e rompe as mans. E pregúntalle ao médico "Doutor, logo disto poderei tocar o piano?" E o doutor, para anímalo, responde con entusiasmo "Por suposto!" E o tipo queda mirando para as mans con xesto dubitativo... "Pois que ben -murmura-, porque antes non sabía tocalo..." Para min, isto é o mesmo.

Entendo...
Como pasas os días? Se non escribes nin atopas consolo nos libros ou no cine...

Pois un pouco coma unha especie de zombie... Fago tarefas na casa. Hoxe, por exemplo, vou limpar as contras das fiestras. Limpar as contras das fiestras... Señor, que tristeza. E logo vou buscando cousas que facer. E si, pola noite tento ver algunha película, canto máis mala mellor. E pouco máis... Vamos, en realidade moi parecido ao que facía antes, agora que o penso...

Íache preguntar por Simón e Mariña, por se sabes algo deles, como o están levando, pero non sei se é o momento...

Pois espero que o estean levando ben. Aínda que, tendo en conta como rematou "Os fillos do lume", agora deberían estar criando unha criatura de dous anos... Pero bueno, tamén teñen a Casa Grande de Canido para botala a correr, así que... nin tan mal, supoño.

Alégrome!

Sorte a súa, que se teñen!

E, xa para rematar, un libro para a corentena:

Non me atrevo a recomendar ningún libro. Cada quen sabe como administrar as súas neuroses, e o que para min pode ser bo igual fai que outro se tire pola fiestra.

Unha canción:

"Good feeling", dos Violent Femmes.

Quiniela: cando cres que vai rematar esta situación?

Pode que cambie de forma ou de intensidade, pero non creo que isto remate xamais. Á fin e ao cabo, como esquecer algunha vez a nosa infinita, patética e ridícula fraxilidade?

(de paseo con Pedro polo Vigo Vello)

Podes ler un adianto de Un lume azul ou escoitar a primeira páxina lida polo autor. Tamén podes botarlle un ollo aos seus libros aquí ou aquí.